Bicisate به دلیل داشتن ساختار N₂S₂، ترکیبی پایدار و لیپوفیل است و به‌آسانی از سد خونی–مغزی عبور می‌کند. این ماده پس از ورود به مغز به متابولیت‌های اسیدی تبدیل می‌شود که موجب گیر افتادن و ماندگاری آن در بافت مغزی می‌گردند. میزان جذب و توزیع آن مستقیماً به جریان خون مغزی وابسته است؛ ازاین‌رو در نواحی دچار سکته یا کاهش پرفیوژن، تجمع رادیودارو کاهش می‌یابد.

رادیوداروی ^99mTc-Bicisate به‌طور انتخابی در سلول‌های مغزی تثبیت می‌شود و هم‌زمان با گردش در خون مغزی، با استفاده از دوربین گاما قابل آشکارسازی است. این روش به پزشکان کمک می کند تشخیص دقیق تری از بیماری ارائه دهند.